پس از ۳۳ سال؛ معلمی شاگردانش را در چاروسا مجددا به کلاس آورد+ تصاویر

روشن خبر

پس از ۳۳ سال؛ معلمی که به کلاس نخستین روزهای معلمی‌اش بازگشت

روایت دیدار «مرتضی عابدی اردکانی» با شاگردان قدیمی‌اش در چاروسا؛ دیداری که فاصله ۳۳ ساله را از میان برداشت.

بعضی سفرها برای رسیدن نیستند؛ برای بازگشتن‌اند…
بازگشتن به روزهایی که سال‌ها از آن‌ها گذشته، اما هنوز در گوشه‌ای از قلب آدم زنده‌اند.

۳۳ سال پیش، در سال‌های ۱۳۷۲ و ۱۳۷۳، مرتضی عابدی اردکانی، معلم جوانی از اردکان، قدم به چاروسا گذاشت؛ منطقه‌ای که آن روزها با امروز فاصله‌ای بسیار داشت.

جاده‌ها خاکی و پرپیچ‌وخم بودند، از آب لوله‌کشی، برق و گاز خبری نبود و رفت‌وآمد با تویوتاهای قدیمی انجام می‌شد؛ خودروهایی که گاه بیش از ۱۰ نفر و حتی تا ۲۰ نفر را در مسیر دهدشت تا جاورده جابه‌جا می‌کردند.

آب از چشمه تأمین می‌شد و شب‌ها چراغ نفتی، روشنایی خانه‌ها بود.

در همان روزگار، مدرسه شمس تبریزی تازه تأسیس شده بود و کمبود نیروی آموزشی، پای یک معلم جوان را به این منطقه باز کرد؛ معلمی با تخصص فلسفه که به اقتضای نیاز مدرسه، فلسفه، منطق، تاریخ و بینش اسلامی تدریس می‌کرد.

او آمد تا به نوجوانان آن روزگار درس بدهد؛ بی‌آنکه بداند سال‌ها بعد، بسیاری از همان شاگردان، خودشان معلم خواهند شد و برخی نیز پس از سال‌ها خدمت، بازنشسته خواهند شد.

۳۳ سال بعد…

زمان گذشت.

جاده‌ها آسفالت شدند، برق و گاز به منطقه رسید، آب لوله‌کشی شد و وسایل رفت‌وآمد تغییر کرد. چهره چاروسا دگرگون شد؛ اما یک چیز تغییر نکرد:

خاطره معلم از شاگردانش و خاطره شاگردان از معلمشان.

مرتضی عابدی پس از ۳۳ سال، دوباره راهی چاروسا شد؛ سفری بیش از ۶۰۰ کیلومتر، برای دیدن جایی که نخستین سال‌های معلمی‌اش را در آن سپری کرده بود.

وقتی وارد مدرسه شد، گویی زمان برای لحظاتی به عقب برگشت.

کلاس دوباره تشکیل شد.

اما این بار، شاگردان آن کلاس نوجوانان سال‌های ۷۲ و ۷۳ نبودند؛ مردان و زنانی بودند که سال‌ها از آن روزها گذشته بود. برخی بیش از دو دهه معلمی کرده بودند و برخی دیگر بازنشسته شده بودند.

با این حال، وقتی مقابل معلم سال‌های دورشان نشستند، دوباره همان شاگردان دیروز بودند.

معلم ایستاد و شاگردان نشستند؛ اما این بار درس، فلسفه و منطق نبود.

درس، خاطره بود.

یک معلم، ۳۳ سال را در چند دقیقه زنده کرد

مرتضی عابدی از روزهای گذشته گفت؛ از صبح‌های ساده چاروسا، از صدای خروس‌ها، از بوی نان تازه‌ای که از تنور خانه‌ها بلند می‌شد، از مردمی که با وجود امکانات اندک، دل‌هایی بزرگ و سرشار از محبت داشتند.

از روزهایی گفت که آب از چشمه می‌آمد و چراغ نفتی روشنایی شب‌ها بود.

از مدرسه‌ای ساده با امکانات محدود گفت؛ اما مدرسه‌ای که در آن شوق یادگیری موج می‌زد.

از روزگاری گفت که معلم فقط آموزگار یک کتاب نبود؛ بخشی از زندگی مردم بود.

هر جمله او، تصویری از گذشته را در ذهن شاگردانش زنده می‌کرد.

یکی به یاد نان تازه صبحگاهی افتاد، دیگری صدای خروس‌ها را به خاطر آورد و دیگری چهره معلمی را دید که سال‌ها پیش، با سادگی و صبوری پای تخته می‌ایستاد.

۳۳ سال گذشته بود، اما خاطره هنوز تازه بود.

شاید راز ماندگاری آن روزها همین بود:

امکانات کمتر بود، اما آدم‌ها برای یکدیگر بیشتر بودند.

خانه‌ها ساده‌تر بود، اما دل‌ها گرم‌تر.

راه‌ها سخت‌تر بود، اما رسیدن به دل آدم‌ها آسان‌تر.

و چراغ‌ها کم‌نورتر بود، اما مهر مردم روشنایی بیشتری داشت.

بازگشت برای بخشیدن

اما این سفر تنها سفری به گذشته نبود.

مرتضی عابدی اردکانی این بار در قامت یک خیر نیز به چاروسا بازگشت؛ با دستانی پر از محبت برای کمک به دانش‌آموزان نیازمند منطقه.

لوازم‌التحریر و دیگر کمک‌های او شاید از نظر مادی ساده به نظر برسند، اما پشت هر هدیه، خاطره ۳۳ ساله یک معلم و قلبی قرار دارد که هنوز برای دانش‌آموزان این دیار می‌تپد.

شاید بتوان گفت او این ۶۰۰ کیلومتر را امروز طی نکرده است؛

او ۳۳ سال پیش از چاروسا نرفته بود؛ بخشی از قلبش را همین‌جا جا گذاشته بود و امروز برای دیدن دوباره آن آمده بود.

آمد تا شاگردان قدیمی‌اش را ببیند، خاطراتش را مرور کند و برای دانش‌آموزان امروز، چیزی از جنس مهربانی، مسئولیت و انسانیت به یادگار بگذارد.

معلمی که بازنشسته نمی‌شود

از چاروسای آن روز تا چاروسای امروز، فاصله بسیار است؛ از جاده‌های خاکی و تویوتاهای قدیمی، چراغ‌های نفتی و آب چشمه، تا امکانات و زندگی امروز.

اما در میان همه این تغییرات، یک چیز همچنان پابرجاست:

مهر یک معلم به شاگردانش.

آقای عابدی پس از ۳۳ سال برگشت و یادآوری کرد که بعضی معلم‌ها هیچ‌گاه بازنشسته نمی‌شوند.

چون معلمی فقط یک شغل نیست؛ اثری است که در جان و زندگی شاگردان باقی می‌ماند.

و چه زیباست تصویری که از این دیدار در ذهن می‌ماند: