یاداشت به قلم اردشیر یاری در وصف مرحوم لاهوتی

یادداشت/اردشیر یاری/روشن خبر

سروقدی که قلمش سروگونه بود و آزادگیش مانند سرو، او که بر سریر قلب‌ها سلطانی کرد و سنگ سرایچه‌ی دل را به الماس آب‌دیده سفت، سفیر دانایی و مسافر آگاهی‌ ،بخشی بود. ستون خیمه‌ی دلش با هیچ بادِ ناموافقی نلرزید و صفای باطنش با سرای ظاهر مشوش نشد. او یک یارِ مهربانِ دانا و خوش‌بیان داشت که در استخر عشق آن یار مهربان شنا می‌کرد. شب‌ها در دریایی از الماسِ گران‌سنگِ کتاب غوطه‌ور بود و با کلمات آن‌ها وضوی عشق می‌گرفت. در پیمان و عهد تا لحد استوار بود. سایه‌ی سفید دانشش بر لوح ظلمانی دل‌ها مستولی بود. موانست و مجالست با او انسان را تا اوج آسمان می‌برد و کلمات قصارِ شیرین و شکرینش مانند شهدی گوارا، شنوندگان را شاد و سرمست می‌کرد. دلِ دریایی‌اش او را از وابستگی و دلبستگی به زخارف دنیا دور داشت. استواریش در مرام ، عقیده و اندیشه، نیر، دنا و خامی را خجالت‌زده می‌کرد. روح استاد فرزانه سیدقادر لاهوتی شاد.

اردشیر یاری