درسی که باید از رفتن «اسد» آموخت

به درستی اگر آقای بشار اسد راه مردمی پیشه می کرد و آزادی های انسانی را پاس می داشت و خرسندی مردم سرزمین خود را می جست، به چنین سرنوشتی گرفتار نمی آمد.

-دیکتاتورها وقتی به قدرت می رسند، رابطه شان با واقعیت ها قطع می شود و بیشتر در توهم، خودبرتر بینی، دلبستگی به قدرت و شهرت و…به سر می برند.

-دیکتاتورها، تنها زبان زور را می فهمند و دیگر هیچ.

-دیکتاتورها به اهل خرد و دانایان بها نمی دهند و خرد و دانایی را خوار دارند و مزاحم شمارند.

-دیکتاتورها زمانی واقعیت ها را درک می کنند و به خود می آیند که دیگر دیر شده است و کار از کار گذشته است.

-دیکتاتورها زندگی و نیازهای مردم برایشان مهم نیست و آنچه برایشان مهم است، تنهابقای خودشان است.

-دیکتاتورها، آزادی و مردم سالاری را بر نمی تابند و بزرگترین دشمن آن ها، آزادی است و از همین روی نقد و انتقاد را بر نمی تابند و با قلم و بیان آزاد سرستیز دارند.

-دیکتاتورها، تنها قدرت را  می پرستند و برای حفظ و یا دستیابی به آن، دست به هر کاری می زنند و از این روی هدف برای آن ها، وسیله را توجیه می کند

-دیکتاتورها، کمتر از سرگذشت و سرنوشت دیگر دیکتاتورها و تاریخ عبرت و پند می گیرند و اغلب همان راه رفته و شوم دیکتاتوری را در پیش می گیرند و تا سرشان به سنگ نخورد درس نمی گیرند.

-اگر دیکتاتورها، از سرگذشت و سرنوشت پیشینیان درس می گرفتنداکنون زندگی رنگ و جلوه بهتری داشت و شیوه دموکراسی و مردم سالاری، جهان را فرا گرفته بود و مردم کشورها در امن، آرامش و خرسندی می زیستند و دیگر کسی از ستم و بدبختی نمی نالید.

زمامداران و سیاستمدارانِ همه جوامع باید از سرنوشت تلخ دیکتاتورها و آسیب های زیان آور نظام های دیکتاتوری پند بگیرند و راه مردمی و انسانی پیشه کنند و در کار خود تنها خوشحالی و خرسندی مردم را بجویند و به کار گیرند، تا مانند نلسن ماندلا نام نیک از خود برجای گذارند و از آسیب ها و خطرهای زمانه و خشم مردم، در امان بمانند.

۱۸ آذرماه ۱۴۰۳

محمود منطقیان