«دکتر»های خودخوانده در انتخابات شورای شهر یاسوج؛ در آمار رسمی ۴ درصد، در واقعیت اما …

در این شهر، ۲۰۹ نفر تأیید صلاحیت شده‌اند و قرار است با یکدیگر رقابت کنند؛ برای جمعیت کمی بیش از ۲۰۰ هزار نفری یاسوج، انتخاب ۹ نفر از بین ۲۰۹ نفر کمی مشکل‌برانگیز است؛ فارغ از این مسأله و سایر مسائلی که قبل از این در همین پایگاه خبری به آن پرداخته‌ایم و در آینده نیز خواهیم پرداخت، مسأله‌ای که این روزها توجهات را به خود جلب کرده، کثرت «دکتر»های خودخوانده در انتخابات شورای شهر یاسوج است.

این روزها، بخش زیادی از نامزدهای انتخابات این شهر، خود را دکتر می‌خوانند و در رسانه‌ها و جاهای مختلف به کرات گفته می‌شود: «دکتر […] به انتخابات ورود کرد؛ دکتر […] آمد؛ دکتر […] مرد میدان» و بسیار دیگر از این تعابیر که همگی پیشوند «دکتر» را یدک می‌کشند.

خبرنگار ما  از بین این ۲۰۹ نفر، تا کنون بین ۳۰ تا ۴۰ دکتر دیده‌؛ یعنی دیده و یا شنیده‌ام که شخص ایکس که نامزد انتخابات است، دکتر است. این در حالی است که بر اساس آمارهای اعلامی رسمی، تنها ۴ درصد از نامزدهای انتخابات شورای شهر، دارای مدرک دکتری هستند. یعنی از جمعیت ۲۰۹ نفری، در بهترین حالت، تنها ۱۰ نفر مدرک دکتری دارند.

تب «دکتر» گفتن و «دکتر» شنیدن، گویی همه را فراگرفته و به بخش زیادی از نامزدهای انتخابات سرایت کرده است؛ گویی آنها دوست دارند «دکتر» صدایشان کنند؛ به نظر می‌رسد برخی از آنها گمان می‌کنند همین که به آنها بگویی «دکتر» اعتبار کسب می‌کنند؛ روشن است که یدک کشیدن عنوان دکتر، بدون برخورداری از دانش لازم، از این افراد طبل توخالی می‌سازد.

در سال‌های گذشته و البته همین امسال هم از ترفندهای دیگری برای جلب رأی استفاده می‌شد؛ مثلاً گفته می‌شود و هنوز هم می‌شود که فلانی از فلان طایفه آمد؛ گویی طایفه اولویت دارد بر تجربه و تعهد و تخصص خود فرد؛ البته معمولاً کسانی که خود را به طایفه و فامیل منتسب می‌کنند که تجربه و دانش کافی نداشته باشند و یا نتوانسته باشند خود را به جامعه بشناسانند. اما حالا علاوه بر انتساب به طایفه، ولع پیشوند دکتر، هم همه‌گیر شده است.

روشن است که برخی از این افراد که دوست دارند دکتر صدا زده شوند، دانشجوی دکتری هستند؛ اما خب دانشجوی دکتری، دکتر نیست؛ زمانی که توانستند مدرک دکتری را از دانشگاه بگیرند، آن‌وقت رسماً دکتر می‌شوند. انتساب دکتر به آنها، در خالی که هنوز فارغ‌التحصیل نشده‌اند، سوءاستفاده محسوب می‌شود.

از طرف دیگر، شهروندان باید هوشیار باشند که «دکتر» واقعی را از «دکتر» خودخوانده تشخیص دهند. البته با این همه لازم است گفته شود که ملاک موفقیت یک نفر در شورای شهر، نباید مدرک تحصیلی باشد؛ مدرک تحصیلی بسیار مهم است و نباید آن را نادیده گرفت؛ اما مدرک، همه‌چیز نیست و نباید صرفاً به آن اتکا شود.

شهروندان می‌توانند از نامزدهای انتخابات شورای شهر یاسوج، روزمه کاری و تحصیلی‌شان را مطالبه کنند؛ سپس با مقایسه روزمه افراد، متناسب‌ترین اشخاص را برای عضویت در شورا انتخاب کنند؛ روندی که نباید صرفاً مبتنی بر مدرک «دکتری» باشد؛ آن هم «دکتر»های خودخوانده که مدرک «دکتری» ندارند.