روزگاری پدربزرگ ها و مادربزرگ ها و خانه‌شان مرکز تولید مهر، مهربانی و همدلی بود. بهترین دادگاه برای حل و فصل اختلاف‌ها بود و چندین خاصیت مهم دیگر.

اما صد افسوس که در روزگار کنونی دیگر چنین نیست.

نه خانه آنها رنگ و بوی مهربانی چون گذشته را دارد و نه در چین و چروک چهره آنها دیگر تشعشع مهر و امید را می توان مشاهده کرد.

و این یکی از دهها تعییر غم‌انگیز است که به جان زندگی ما افتاده است.

نیاز به شرح بیشتر این داستان واقعی غم انگیز نیست و به یقین جملگی به آن و پیامدهای تلخش واقف هستیم.

اگرچه آسیب‌شناسی علل این پدیده تلخ تنها از عهده متخصصان و مرجعیت‌های تخصصی آن مانند جامعه‌شناس‌ها، روان‌شناس‌ها و … بر می آید، اما بعنوان یک قربانی تجربه ناقص خود را بازگو می کنم.

آری! وقتی ماشین اقتصاد در  یک جامعه خوب کار نکند، اثرات زیان‌بار آن به همه بخش‌های جامعه سرایت می کند. بطوریکه با شدت‌های مختلف در لایه‌های مختلف از جامعه نفوذ و تاثیرات منفی خود را بجا می گذارد.

بی تردید بندگان خدا و خدای حاضر و حاسبشان نخواهند بخشید تمامی کسانی [چه عوامل خارجی و چه عوامل داخلی] را که ماشین اقتصاد را در این کشور پر از منابع از حرکت شایسته و معقول انداخته‌اند.

در یک فرایند طبیعی و معمولی می بایست یک انسان بعد از ۳۰ سال کار از نظر اقتصادی به مرحله آرامش برسد و بدون دغدغه در دوره بازنشستگی و به اتکای پس‌انداز انجام گرفته در صندوق‌های بازنشستگی عزت‌مندانه و آبرومندانه به زندگی خود ادامه دهد. در چنین شرایطی بود که خانه پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها بدون داشتن کمترین دغدغه مالی به مرکز مهربانی و پناهگاه امن تبدیل می شد.

شوربختانه در روزگار کنونی، نامهربانی ماشین اقتصاد متاثر از سازنده‌ها و راننده‌های ناباب چنان زندگی را بر اغلب مردم بویژه پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها سخت و تلخ کرده که دیگر چندان توان مهرورزی و خدمت‌گزاری به فرزندان بویژه نوه‌های خود را ندارند.

من از فرط اندوه و حسرت نام مردم آزاری با ماشین خراب اقتصاد بر آن نهاده‌ام. به بیان ساده فعالیت همه کسانی که از دیرباز تا کنون سبب شده‌اند ماشین اقتصاد کشور اینگونه نامیزان و کند کار کند مصداق بارز مردم آزاری با طعم پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها است.

امید که در راستای غفران این گناه سنگین مردم‌آزاری با تغییر شیوه‌های حکمرانی جبران نمایند و مورد عفو خداوند و مردم قرار گیرند.